دخترک بیمار شد؛ بیماری جانکاه رنگ سرخش سیمایش را که به شادابی گلهای بهاران بود، به زردی برگهای پاییزی تبدیل کرد.  به بستر افتاد، رمق از جانش برفت و همچون برف تموز آب می‎شد.  مرد بسیار کوشید؛ پزشکان را بدید؛ دست به دعا برداشت؛ دار و ندارش را خرج کرد تا که شاید رمق رفته را به تن نحیف دخترش باز گرداند؛ سودی نداشت.  دست به دامن آفرینندهء مهربار شد و خدای را به التماس نشست که، "بار خدایا این واپسین امید زندگی‎ام را از من جدا نکن؛ تو که یار و یاور زندگی‎ام را بردی؛ این یکی را برای من بگذار."  امّا ارادهء خدا بر امر دیگری تعلّق گرفته بود.  دخترک مُرد.  جسد بی‌جانش را، پدر غمزده، مبهوت و ناباورانه می‎نگریست.  به خاکش سپرد، چه که از خاک برخاسته بود و روانش را نظاره کرد که به بلندای آسمان پرواز کرد، چه که جایگاهش آنجا بود.

مرد، اینک تنها و بی همدم، زندگی را پوچ یافت و به کنجی نشسته و زانوی غم به بغل گرفت.  در به روی آشنا و بیگانه ببست و از کار و تلاش دست کشید.  تنها انیس و ندیم او غم بود که در کنج دلش لانه کرده بود و او را رها نمی‎ساخت.  دوستانش سخت کوشیدند تا او را به زندگی عادّی باز گردانند؛ امّا سودی نداشت و او همچنان گوشهء عزلت را گرفته و از دیدار همگان دست شسته و به اندوه خویش خو کرده بود.

شبی، خواب او را در ربود.  زیبایی بهشت را دید و انبوه فرشتگان را که هر یک شمعی در دست داشتند و به سوی سرای بزرگی رهسپار.  شمع‎ها روشن و نورافشان؛ امّا در آن میان شمعی خاموش بود؛ نیک نگریست؛ دخترکش را دید که آن شمع خاموش را در دست دارد و اندوهناک است که چرا شمعش روشن نیست.  نگران شد.  دخترکش را پرسید، "از چه روی همه شمع‌ها روشن است و شمع تو خاموش؟"  دخترک نگاهی پرمعنا به پدر انداخت و گفت، "هر زمان که روشنش کنم، اشکهای تو خاموشش سازد؛ دیگربار روشنش کنم، آه سردی که از بن دل برمی‎کشی به آنی روشنایی‎اش را بگیرد و خاموشی را چیره سازد؛ دیگربار روشنش کنم، سرمای دل و جانت گرمایش را بگیرد و شعله‌اش را منجمد سازد.  پدر، لبخند تو به لب من خنده آوَرَد و چون غمگین شوی، شادی از روان من نیز می‎گریزد."

مرد بیدار شد و در حیرت بماند که ناخشنودی او از ارادهء خدایش اینگونه در روان کودکش اثر گذاشته و او را در جهان ناپیدا انیس غم و اندوه ساخته و روشنایی شمعش را از او بازستانده است.  پس غبار غم از چهره زدود و اشکها را فرمان داد تا دیگر فرو نریزند و لانهء قلب را از غم بروفت و رضای خدایش را همراه با مهری بی‎کران به او جایگزین ساخت و زندگی عادّی را دیگربار آغاز نمود.